اذْكُروُا هادِمَ اللَّذَّاتِ، فَقيلَ: وَ ما هُوَ يا رَسُولَ اللَّهِ؟ فَقالَ: الْمَوْتُ ... وَالْمَوْتُ اوَّلُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنازِلِ الْاخِرَةِ، وَ اخِرُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنازِلِ الدُّنْيا. «١» از بين برنده لذتها را ياد كنيد، سؤال شد: آن چيست؟ فرمود: مرگ ... و مرگ اولين منزل از منازل سراى آخرت، و آخرين مرحله از مراحل (زندگى) دنياست.
امام جعفر صادق (ع) مى‌فرمايد:
ذِكْرُ الْمَوْتِ يُميتُ الشَّهَواتِ فِى النَّفْسِ ... وَ يُكْسِرُ اعْلامَ الْهَوى‌. «٢» ياد مرگ شهوات نفسانى را مى‌ميراند ... و مظاهر هوا و هوس (و قدرت جولانش) را مى‌شكند.
زيرا ياد مرگ، ياد معاد و محاكمه و پاداش و كيفر در آن را همراه دارد و از اين رو عامل مهم كنترل غرايز و هواها در انسان مؤمن است.
٤- ضمانت اجرايى قوانين‌ اصطكاك و برخورد منافع افراد در جامعه، لازمه زندگى اجتماعى است. جامعه از افرادى نيرومند، ناتوان، مستعد و عقب مانده و ... تشكيل يافته است، افراد نيرومند و مستعد، پيوسته مى‌كوشند تا همه امكانات را به خود اختصاص دهند؛ و ديگران را زير سلطه خود درآورند.
از اين رو بايد قوانينى وضع شود تا حافظ حقوق و منافع تمام افراد جامعه باشد.
تأسيس قواى انتظامى و قضايى در جوامع كنونى، تنها مى‌تواند به بخشى از بى‌نظميها و خلافكاريهاى آشكار پايان دهد، و توان جلوگيرى از همه آنها بويژه تخلّفات پنهانى را ندارد. علاوه بر اين، اگر قواى انتظامى و قضايى دچار فساد و انحراف شدند چه عامل و چه مرجعى مى‌تواند از اين فساد جلوگيرى نمايد؟ پس به اين نتيجه مى‌رسيم كه تأمين عدالت اجتماعى با اجراى قوانين سيستمهاى بشر مبانى انديشه اسلامى(١) ١٧٧ ٣ - جاويدان طلبى انسان ص : ١٧٧ ى تنها يك موفقيت نسبى را به همراه دارد.