درس بيست و دوم: مردم و پيامبران‌ واكنش مردم در برابر پيامبران‌ هنگامى كه پيامبران الهى به پا مى‌خواستند و مردم را به يكتاپرستى و دورى از هر گونه گناه و فساد و پرهيز از طاغوت دعوت مى‌كردند، با انكار و مخالفت بيشتر مردم مواجه مى‌شدند و آن چنان اين مطلب عموميت داشت كه قرآن آن را به عنوان يك برخورد از همه اقوام نقل مى‌كند:
الَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُ الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذينَ مِنْ بَعْدِهِمْ لا يَعْلَمُهُمْ الّا اللَّهُ جائَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَرَدُّوا ايْدِيَهُمْ فى‌ افْواهِهِمْ وَ قالُوا انَّا كَفَرْنا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ ... «١» آيا خبر كسانى كه پيش از شما بودند، به شما نرسيده؟ قوم نوح و عاد و ثمود و آنها كه پس از ايشان بودند، همانهايى كه جز خداوند از آنان آگاه نيست؛ پيامبرانشان دلايل روشن براى آنها آوردند، ولى آنها (از روى تعجب و استهزاء) دست بر دهان گرفتند و گفتند: ما به آنچه شما به آن فرستاده شده‌ايد، كافريم ...
در اين راه دنياداران هواپرست و عياش جامعه پيشقدم مى‌شدند و سعى مى‌كردند بقيّه افراد جامعه را با خود هماهنگ سازند.
وَ ما ارْسَلْنا فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ الّا قالَ مُتْرَفُوها انَّا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ «٢»