پيامهاى او براى آيندگان محفوظ بماند و دگرگونى شرايط زندگى بشر مستلزم تشريع جديد و تغيير احكام و قوانين نباشد، ارسال پيامبر ديگرى ضرورت نخواهد داشت.
در قرآن آيات زيادى داريم كه دلالت دارد خداوند انبياى زيادى فرستاده است.
وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا ... «١» همانا ما در ميان هر امّتى رسولى را مبعوث كرديم.
اذْ جائَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْ بَيْنِ ايْديهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ» هنگامى كه پيامبران از پس و پيش آنان، بسويشان آمدند.
اين آيه در مقام بيان كثرت پيامبران است و مى‌خواهد بگويد كه تعداد انبيا آن قدر زياد بود كه مردم را احاطه مى‌كردند.
ثُمَّ ارْسَلْنا رُسُلَنا تَتْراً «٣» سپس پيامبران را پشت سر هم فرستاديم.
آيه فوق اشاره به اين است كه در هر زمان كم و بيش پيامبرى بوده است. و گاهى در يك زمان چند پيامبر بوده مثل زمان حضرت ابراهيم (ع) كه حضرت لوط (ع) يكى از انبياى تابع شريعت آن حضرت بوده است.
تعداد پيامبران‌ نامهاى ٢٥ نفر از پيامبران در قرآن ذكر شده است؛ ولى بطور مسلم تعدادشان بيش از اينهاست و رواياتى داريم كه دلالت دارند خداوند متعال يك‌صد و بيست وچهارهزار نفر پيامبر مبعوث فرموده و سلسله انبيا با حضرت آدم ابوالبشر آغاز و با حضرت محمد بن عبداللَّه (ص) پايان يافته است.