دلايل نقلى‌ الف- در آياتى از قرآن، گروهى از انسانها «مُخلَص»- خالص شده براى خدا- ناميده شده‌اند كه حتّى ابليس هم طمعى در گمراه كردن ايشان نداشته و ندارد. «١» و بى‌شك طمع نداشتن ابليس در گمراهى ايشان، به خاطر مصونيّتى است كه‌از هرگونه گمراهى و آلودگى دارند وگرنه دشمنى وى شامل ايشان هم مى‌شود. بنابراين عنوان «مخلَص» مساوى با معصوم خواهد بود.
در آياتى ديگر پيامبران را نام برده و آنان را از مخلَصين شمرده است. «٢» و در سوره انعام، نامهاى ابراهيم، اسحاق، يعقوب، نوح، داود، سليمان، ايوب، يوسف، موسى، هارون، زكريا، يحيى، الياس، اسماعيل، يونس و لوط را آورده و آنان را از محسنين، صالحين و برگزيده شدگانى بر مى‌شمرد كه خداوند خود آنان را هدايت‌كرده و بعد به آنان‌نبوّت و كتاب بخشيده است. «٣» اين بيان توضيح همان مخلصين و بهترين بيان براى مقام عصمت و برگزيدگى است و معلوم است كسانى كه برگزيده خدا و هدايت شده و از جانب او باشند از هر گونه خطا، لغزش و انحراف درامانند.
ب- قرآن كريم مناصب الهى را به كسانى اختصاص داده كه آلوده به هيچ گونه ظلم نباشند و در پاسخ حضرت ابراهيم كه منصب امامت را براى فرزندانش درخواست كرده بود مى‌فرمايد: «لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ» «٤» عهد و پيمانم به ستمكاران نمى‌رسد. و نبوت و رسالت مناصبى الهى و پيمانى هستند كه خدا با پيامبرانش مى‌بندد و از طرفى هر گنهكارى در عرف قرآن ظالم ناميده مى‌شود و گنهكار ظالم به نفس است. پس اگر خداوند به كسانى منصب نبوت و رسالت داد كشف مى‌كنيم كه از نظر خداوند، آنان مرتكب هيچ ظلم و گناهى نشده و نمى‌شوند؛ يعنى از اوّل تا آخر عمر معصومند و به بيان ديگر، خداوند با دادن مقام نبوّت و رسالت به انبيا، عصمت آنان را تأييد كرده است.