دست مردم برسد وگرنه نقض غرض خواهد شد؛ زيرا اگر خداى متعال نخواهد كه پيامهايش بطور صحيح به بندگانش برسد، خلاف حكمت خواهد بود و اراده حكيمانه آن را نفى مى‌كند و اگر خدا نداند كه پيام خود را از چه راهى و به وسيله چه كسانى بفرستد كه سالم به بندگانش برسد، با علم نامتناهى او منافات خواهد داشت و اگر نتواند وسايط شايسته‌اى را برگزيند و ايشان را از هجوم شياطين حفظ كند، با قدرت نامحدود او سازگار نخواهد بود.
آيات قرآن هم، عصمت فرشتگان را و هم عصمت پيامبران را در گرفتن و ابلاغ وحى تأييد مى‌كند. در مورد فرشتگان مى‌فرمايد:
... بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِامْرِهِ يَعْمَلُونَ «١» بلكه فرشتگان بندگان محترم و ارجمند (خدا) هستند، در گفتارشان بر خداوند پيشى نمى‌گيرند و آنان به فرمان خدا عمل مى‌كنند.
و در خصوص جبرئيل كه واسطه در وحى است مى‌فرمايد:
انَّهُ لَقَوْلُ رَسوُلٍ كَريمٍ ذى‌ قُوَّةٍ عِنْدَ ذِى الْعَرْشِ مَكينٍ مُطاعٍ ثَمَّ امينٍ «٢» آن قرآن سخن رسول (جبرئيل) ارجمندى است كه صاحب قوّت است و نزد صاحب عرش (خداوند) داراى قرب و منزلت است، آن جا (از طرف فرشتگان‌ديگر) اطاعت‌شده و امين است.
و در مورد پيامبران مى‌فرمايد:
عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ احَداً الَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَانَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ انْ قَدْ ابْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ احاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ احْصى كُلَّ شَىٍ عَدَداً «٣»