محال است پيامبرى كه از جانب خدا برگزيده شده، در پيامش چيزى باشد كه بوى شرك و خرافه دهد و يا به كمك ستمگرى بشتابد و بى‌عدالتى را تأييد كند. توحيد و عدل از اصول دعوت همه انبياست و تنها دعوت افرادى كه در اين مسير دعوت مى‌كنند، قابل مطالعه است؛ يعنى اگر شخصى در پيام خود چيزى بر ضد توحيد يا بر ضد عدل و تأييد ظلم بياورد، پيامش ارزش مطالعه و مطالبه دليل هم ندارد.
٦- جنبه بشرى پيامبران‌ پيامبران با همه ويژگيهايى كه برشمرديم از جنس بشرند، مانند ديگران مى‌خورند، مى‌آشامند و پيامبران مانند ديگران مكلفند و تكاليفى كه به وسيله آنها به مردم ابلاغ مى‌شود، شامل خود آنها هم هست و حتى تكاليف آنان شديدتر است مانند شب‌زنده‌دارى كه بر پيامبر اسلام واجب بود. پيامبران هرگز خود را از تكاليف استثنا نمى‌كنند. آنها مانند ديگران و بيش از آنها از خدا مى‌ترسند، بيش از ديگران خدا را عبادت مى‌كنند، نماز مى‌خوانند، روزه مى‌گيرند، جهاد مى‌كنند، زكات مى‌دهند و براى زندگى خود و ديگران تلاش مى‌كنند و اينها همه به خاطر اين است كه آنها نيز مانند ديگران بشر مى‌باشند.
وَ ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا يَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ ما كانُوا خالِدينَ «١» ما پيامبران را جسمى قرار نداديم كه غذا نخورند و آنان داراى عمر جاودانه نبودند.
تفاوت پيامبران با ديگر مردم، فقط در مسأله وحى است و آن هم پيامبران را از بشر بودن خارج نمى‌سازد؛ بلكه آنها را نمونه انسان كامل و الگوى ديگران مى‌سازد.
قُلْ انَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى الَىَّ «٢» بگو جز اين نيست كه من بشرى مانند شما هستم كه بر من وحى مى‌شود.