الف- خداشناسى، هدف خلقت‌ يكى از اهداف آفرينش جهان، آگاه ساختن انسان از دانش و توانايى خداوند و معرفت يافتن به ذات و صفات اوست و اين بيانگر گوشه‌اى از ارزش بسيار شناخت خداوند است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
اللَّهُ الَّذى‌ خَلَقَ سَبْعَ سَمواتٍ وَ مِنَ الْارْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْامْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا انَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ وَ انَّ اللَّهَ قَدْ احاطَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عِلْماً «١» خداوند كسى است كه هفت آسمان را آفريد و از زمين نيز همانند آن را. فرمان او پيوسته در ميان آن‌ها نازل مى‌شود. اين براى آن است كه بدانيد خداوند بر همه چيز تواناست و اين‌كه علم او بر همه چيز احاطه دارد.
ب- شناخت خدا، معيار فضيلت‌ بسيارى از جوامع بشرى، در گذشته و امروز، اسير تعصب‌هاى قومى و افكار جاهلى بوده و آنچه در ميان آنان معيارهاى برترى افراد بر يكديگر به شمار مى‌رفته، ارزش‌هاى مادّى- همانند ثروت، نژاد، زبان، رنگ پوست و قوميّت- بوده است. امّا در آيين اسلام ارزش‌ها دگرگون شده و نظامى براساس كرامت انسانى و فضايل معنوى بنا گرديده است. از اين رو، شناخت خداوند، از يك سو برترين معيار فضيلت مؤمنان بر يكديگر است و از سويى ديگر درجات قرب آنان در پيشگاه الهى نيز متناسب با درجات معرفت آنان است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذينَ امَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذينَ اوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ «٢» خداوند [رتبه‌] كسانى از شما را كه گرويده‌اند و كسانى را كه دانشمندند [برحسب‌] درجات بلند گرداند.