ديگر بر جاى آن مى‌نشيند تا عذاب را بچشند. «١» مردم گنهكار و ستمگر، مشركان و معبودهاى آنان و سنگ‌ها، هيزم دوزخند. «٢» خوراك دوزخيان، چيزى جز خار خشكِ تلخ و بدبو نيست؛ غذايى كه نه آنان را فربه مى‌كند و نه از گرسنگى مى‌رهاند. «٣» نه چيز خنكى مى‌چشند و نه نوشيدنى گوارايى، «٤» جز آبى سوزان و مايعى از چرك و خون. «٥» در ميان بادهاى كشنده و آب سوزان جاى دارند و «٦» در سايه دودهاى متراكم و آتش‌زا «٧»، كه نه خنك است و نه آرامبخش «٨».
زندانى سخت براى كافران است. «٩» دوزخيان، بهشتيان را مى‌خوانند كه اندكى آب يا از آنچه خدا به شما روزى داده است، به ما ببخشيد! آنان مى‌گويند: «خداوند اين‌ها را بر كافران حرام كرده است.» «١٠» از سويى ديگر، به نگهبانان دوزخ مى‌گويند: از پروردگارتان بخواهيد يك روز عذاب را از ما بردارد. «١١» همچنين، فرياد مى‌كشند: «اى مالك دوزخ، (اى كاش) پروردگارت ما را بميراند (تا آسوده شويم.)» مالك مى‌گويد: «شما در اين‌جا