با دقت در معنا و مفهوم اين آيات وقوع معاد جسمانى از آنها استفاده مى‌شود، زيرا اگر جسم محشور نمى‌شد، شهادت گوش و چشم و پوست معنا نداشت، و نيز سوختن پوست و تعويض آن مطرح نمى‌شد.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْاجْداثِ سِراعاً كَأَنَّهُمْ الى‌ نُصُبٍ يُوفِضُونَ خاشِعَةً ابْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذى‌ كانُوا يُوعَدُونَ «١» روزى كه از قبرها، شتابان بيرون آيند، گويى كه به سوى هدفى مى‌روند در حالى كه ديدگانشان فرو افتاده است و ذلت آنها را فرا گرفته؛ اين همان روزى است كه به آنها وعده داده شده بود.
آنچه از قبرها بيرون مى‌آيد، همان بدنهايى است كه دفن شده است. اين آيه نيز، بر معاد جسمانى دلالت دارد.