مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٢١٢
همچنين در زيارت حضرت امير (ع) مىخوانيم:
السَّلامُ عَلى ميزانِ الْاعْمالِ. «١» سلام بر ميزان اعمال.
بنابراين، مىتوان دريافت كه انسانهاى كامل نمونههايى آرمانى هستند كه ميزان سنجش اعمال انسان قرار مىگيرند؛ همچنان كه انسانها مىتوانند در دنيا نيز خود را با اين موازين و نمونهها ارزيابى كنند و به ارزش خود پى ببرند.
در ميزانهاى اخروى، كه موازين قسط و عدلند، تنها اعمالى وزن دارند كه از حقيقت بهرهاى داشته باشند. كارهاى نيك كه با نيّت خالصانه انجام گيرد و با روح اخلاص حيات يابد، در اين ميزانها سنگين است و كارهاى زشت و اعمالى كه به سبب ريا و شرك رنگ باطل به خود گرفتهاند، وزنى ندارند و به صاحبش بهرهاى نمىرسانند.
وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازينُهُ فَاولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازينُهُ فَاولئِكَ الَّذينَ خَسِرُوا انْفُسَهُمْ بِما كانُوا بِاياتِنا يَظْلِمُونَ» و سنجش اعمال در آن روز حق است. پس، آنان كه ترازويشان سنگين درآيد، آنانند رستگاران و كسانى كه ترازويشان سبك درآيد، آنان خويشتن را تباه كردهاند، به سبب آن كه به آيات ما ستم ورزيدهاند.
پرونده اعمال از قرآن برمىآيد كه همه پندار و گفتار و كردار انسان در اين جهان بهوسيله مأموران الهى ثبت مىگردد و هيچ چيز گرچه اندك، از قلم نمىافتد و تمامى آنها در روز حساب بر او عرضه مىگردد؛ آنسان كه وقتى مجرمان و گناهكاران در پرونده اعمال خود مىنگرند، با شگفتى و ناراحتى، در حالى كه از ديدن آن ترسان و هراسانند، مىگويند: