قرآن و مسأله برزخ‌ در آيات متعددى از قرآن، برزخ و زندگى برزخى مطرح شده است. يعنى قرآن علاوه بر اصل مسأله برزخ، درباره نوعى حيات پس از مرگ و خصوصيات آن مانند ادراك، گفت و شنود، احساس رنج و لذت سخن مى‌گويد. از جمله مى‌فرمايد:
حَتَّى اذا جآءَ احَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلّى‌ اعْمَلُ صالِحاً فيما تَرَكْتُ كَلَّا انَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ الى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ» چون مرگ يكى از آنها در رسد، گويد: پروردگارا! مرا بازگردان، شايد در مورد آنچه ترك كرده‌ام، عملى شايسته كنم. هرگز! اين سخنى است كه وى گوينده آن است پيش رويشان حائلى (برزخ) هست تا روزى كه برانگيخته شوند.
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوُا فى‌ سَبيلِ اللَّهِ امْواتاً بَلْ احْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ «٢» كسانى را كه در راه خدا كشته شده‌اند، مرده نپنداريد، بلكه آنان زندگانند، نزد پروردگار خويش روزى داده مى‌شوند.
مقصود آن است كه پس از مرگ، شهيدان حيات برزخى دارند و در نعمت به سر مى‌برند.
قالوُا رَبَّنا امَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ احْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ الى‌ خُروُجٍ مِنْ سَبيلٍ «٣» گويند پروردگارا ما را دوبار ميراندى و دو بار زنده كردى، پس ما به گناهان خويش اعتراف داريم، آيا راهى به سوى بيرون رفتن از عذاب هست؟
دو مرگ و دو زندگى حاصل نمى‌شود مگر آنكه قائل به حيات برزخى شويم. «٤»