انَّ عُمْرَكَ مَهْرُ سَعادَتِكَ انْ انْفَذْتَهُ فى‌ طاعَةِ رَبِّكَ. «١» اگر عمرت را در راه اطاعت پروردگارت سپرى كنى، مايه خوشبختى توست.
البته، گاه مرگ بر زندگى ترجيح مى‌يابد؛ يكى آن گاه كه آدمى در برخورد با نامردمى‌ها و فشارهاى شديد روحى آرزوى مرگ مى‌كند، و ديگر در جايى كه مرگ، موجب كمال بيشترى است؛ مانند شهادت. اگر آرزوى مرگ در سخنان بزرگان دين آمده، بيشتر در اين‌گونه شرايط بوده است. امام حسين (ع) هنگام حركت به سوى عراق فرمود:
چه بسيار در اشتياق ديدار رفتگان خاندان خود هستم؛ همانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت. «٢» اصحاب و شيفتگان اهل بيت عصمت (ع) نيز اين گونه‌اند. بُرَيْر بن خضير همدانى، كه از اصحاب با وفاى سيدالشهدا (ع) بود، هنگامى كه به لقاى پروردگار و فردوس و شهادت يقين پيدا كرد، از خوشحالى، مزاح و شوخى مى‌كرد با اين كه هيچ گاه اهل مزاح نبود. «٣»