در اثر ايمان و عمل صالح انسان به جايى مى‌رسد كه نه تنها از مرگ نمى‌هراسد كه مشتاق آن نيز مى‌شود؛ زيرا مرگ را وسيله رسيدن به محبوب و دار كرامت آخرت مى‌بيند.
معصومين و آرزوى مرگ‌ زندگى دنيا، مقدّمه‌اى براى زندگى آخرت است. اگر از اين مقدّمه براى نيل به كمال بهره جسته شود، هر چه طولانى‌تر شود، بهتر است؛ زيرا بر كمال انسان مى‌افزايد و انسان در آخرت از درجات بالاترى برخوردار مى‌گردد. از اين رو، مى‌بي مبانى انديشه اسلامى(١) ١٩٧ تجسم شيطان ص : ١٩٦ نيم در موارد بسيارى از بزرگان دين، از خدا خواسته‌اند كه عمرى طولانى بدانان دهد و در دعا به ما آموخته‌اند كه از خدا طول عمرى همراه با عافيت بخواهيم. امام سجّاد (ع) چنين از درگاه خداوند مى‌خواهد:
وَ عَمِّرْنى‌ ما كانَ عُمْرى‌ بِذْلَةً فى‌ طاعَتِكَ فَاذا كانَ عُمْرى‌ مَرْتَعاً لِلشَّيْطانِ فَاقْبِضْنى‌ الَيْكَ. «١» پروردگارا! تا آن گاه كه عمر من در راه طاعت تو است، بر آن بيفزاى. اما اگر عمر من چرا گاه شيطان شد، جان مرا بگير.
همچنين، حضرت فاطمه زهرا (س) خطاب به پيشگاه الهى عرضه مى‌دارد:
اللَّهُمَّ بِعِلْمِكَ الْغَيْبِ وَ قُدْرَتِكَ عَلَى الْخَلْقِ احْيِنى‌ ما عَلِمْتَ الْحَياةَ خَيْراً لى‌ وَ تَوَفَّنى‌ اذا كانَتِ الْوَفاةُ خَيْراً لى‌. «٢» پروردگارا! به علم غيبت و قدرتت بر خلق سوگندت مى‌دهم، تا آن گاه كه زندگى را برايم بهتر مى‌دانى مرا زنده بدار و هر گاه مرگ را برايم بهتر مى‌دانى، مرا بميران.
پس، زندگى دنيوى در جهان‌بينى اسلامى، پسنديده است، ولى همواره به عنوان فرصتى براى نيل به رشد و كمالى بيشتر مى‌باشد. حضرت على (ع) مى‌فرمايد: