مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ١٨٨
د- فراهم نكردن توشه آخرت:
براساس روايات يكى ديگر از علل ترس از مرگ، فراهم نساختن ره توشه آخرت است. امام صادق (ع) از پدر گرامىاش امام باقر (ع) نقل كرده است كه فرمود:
مردى خدمت پيامبر (ص) آمد و عرض كرد: «چرا من مرگ را دوست ندارم؟» حضرت فرمود:
«آيا مال و ثروت دارى؟» عرض كرد: «بله.» فرمود: «آيا آن را پيش فرستادهاى [و در كار خير و براى آخرت صرف كردهاى]؟» عرض كرد: «نه.» فرمود: «به همين علت مرگ را دوست نمىدارى.» «١» اين همان است كه حضرت على (ع) در يكى از سخنان حكمتآميزش از آن، آه و ناله سر مىدهد و هشدار داده، مىفرمايد:
آه مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّريقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظيمِ الْمُورِدِ. «٢» آه از كمى توشه [ى راه آخرت] و طولانى بودن راه و دور بودن سفر و بزرگ بودن مقصد و محلّ ورود.
مردى خدمت امام حسن (ع) آمد و عرض كرد: «اى پسر رسول خدا! چه بر سر ما آمده كه مرگ را ناپسند مىپنداريم و آن را دوست نمىداريم؟!» حضرت فرمود:
زيرا شما آخرتتان را ويران و دنيايتان را آباد كردهايد. از اين رو، انتقال از آبادى به ويرانى را ناپسند مىداريد. «٣» چنان كه از اين روايت استفاده مىشود، علّت ترس از مرگ، تلاش نكردن براى آخرت، بلكه بى توجه بودن به آن و روى كردن به دنياست و همين موجب ويرانى آخرت است.