مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ١٧٤
درس بيست و چهارم: دلايل اثبات معاد ١- عدالت خداوند در ميان همه موجودات، انسان داراى ويژگى اختيار است، بسا ممكن است كه از آزادى و اختيار خود سوء استفاده كرده و از عمل كردن به فرامين الهى روى برگرداند و به حقوق ديگران بويژه يتيمان، ضعيفان و بيچارگان دست درازى كند و حتى با انبيا و مؤمنين نيز به مبارزه بر خيزد.
در نهايت در اين دنيا روزى فرا مىرسد كه متجاوز و ستمديده، مؤمن و كافر، هر دو مىميرند، درحالىكه مؤمن، پاداش اعمالش را نگرفته و كافر به كيفر كردارش نرسيده است، و حق پايمال شده مظلوم نيز از ستمگر گرفته نشده است. حال اگر بعد از اين جهان، جهان ديگرى به نام «معاد و آخرت» در پيش نباشد كه هر يك از اين دو تن، مؤمن و كافر، ستمكار و ستمديده، نتيجه بدى و خوبىكردار خود را ببينند، آيا با عدالت خداوند سازگار خواهد بود؟! پس عدالت خداوند ايجاب مىكند كه از پس امروز، فردايى باشد، تا هر كس نتايج تلخ و شيرين اعمال خود را مشاهده كرده پاداش و كيفر مناسب را ببيند.
خداى بزرگ در قرآن كريم مىفرمايد:
امْ نَجْعَلُ الْمُتَّقينَ كَالْفُجَّارِ «١» آيا پرهيزكاران را همچون فاجران قرار مىدهيم؟