دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٧٧
اهمّيّت نماز نماز از مهمترين اعمال دينى است كه اگر قبول درگاه خداوند عالم شود، عبادتهاى ديگر هم قبول مىشود و اگر پذيرفته نشود اعمال ديگر هم قبول نمىشود. همانطور كه اگر انسان شبانهروزى پنج نوبت در نهر آبى شستشو كند، چرك در بدنش نمىماند نمازهاى پنجگانه هم انسان را از گناهان پاك مىكند.
سزاوار است كه انسان نماز را در اوّل وقت بخواند و كسى كه نماز را كوچك و سبك شمارد، مانند كسى است كه نماز نمىخواند. پيغمبر اكرم صلّى الله عليه وآله و سلّم فرمود: كسى كه به نماز اهمّيت ندهد و آن را پست و سبك شمارد سزاوار عذاب آخرت است. روزى حضرت در مسجد تشريف داشتند كه مردى وارد و مشغول نماز شد و ركوع و سجودش را كاملًا به جا نياورد.
حضرت فرمودند: اگر اين مرد در حالى كه نمازش اين طور است از دنيا برود، به دين من از دنيا نرفته است.
پس انسان بايد مواظب باشد كه با عجله و شتابزدگى نماز نخواند و در حال نماز به ياد خدا و با خضوع و خشوع و وقار باشد و متوجه باشد كه با چه كسى سخن مىگويد و خود را در مقابل عظمت و بزرگى خداوند عالم بسيار كوچك و ناچيز ببيند. اگر انسان در موقع نماز كاملًا به اين مطلب توجه كند، از خود بىخبر مىشود، چنانچه در حال نماز تير را از پاى مبارك اميرالمؤمنين عليهالسلام بيرون كشيدند و آن حضرت متوجه نشدند. و نيز بايد نمازگزار توبه و استغفار نمايد و گناهانى كه مانع قبول شدن نماز است، مانند حسد، كبر، غيبت، خوردن حرام، آشاميدن مسكرات و ندادن خمس و زكات بلكه هر معصيتى را ترك كند، و همچنين سزاوار است كارهايى كه ثواب نماز را كم مىكند به جا نياورد، مثلًا در حال خوابآلودگى و خوددارى از بول به نماز نايستد و در موقع نماز به آسمان نگاه نكند و نيز كارهايى كه ثواب نماز را زياد مىكند به جا آورد، مثلًا انگشترى عقيق به دست كند و لباس پاكيزه بپوشد و شانه و مسواك كند و خود را خوشبو نمايد. «١» نماز خواندن در كشتى