دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٣٣

چشمه‌هاى زمين، سخت جوشيدن گرفت. نوح، عليه‌السلام، مؤمنان از خاندان خويش و يارانش را دستور داد تا همراه يك جفت نر و مادّه از هر حيوانى، به نام خدا، سوار بر كشتى شوند و فرمود: رفتن و بازايستادن كشتى با خداست؛ و اينكه به كجا رود و در چه مكانى لنگر اندازد، همه به دست اوست:
وَقَالَ ارْكَبُوا فِيهَا بِسْمِ اللَّهِ مَجْريها وَمُرْسَاهَا ... (هود: ٤١)
كم كم، آب همه جا را فرا گرفت، و سيل‌آسا، تمام پستى‌ها و بلنديها را پوشاند؛ امواج پرتلاطم آبها، با طوفان مهيبى همراه شد و در آن ميان، كشتى نوح (ع) به حركت درآمد. و كفّار، هيچ وسيله‌اى براى نجات خود نيافتند و امواج دريا، طومار زندگى آنها را در هم پيچيد؛ حتّى فرزند نوح، كه ايمان نياورده بود و مى‌خواست براى نجات خود، به بالاى كوه پناه ببرد طعمه امواج گرديد و به عذاب ابدى گرفتار شد. سپس به امر الهى آسمان از باريدن بازايستاد، زمين آبها را فرو برد و كشتى بر فراز كوه جودىّ «١» قرار گرفت و گفته شد: دورى باد ستمگران را! (مرگ بر ظالمان) و به نوح (ع) خطاب شد:
قِيلَ يَا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلَامٍ مِنَّا وَبَرَكَاتٍ عَلَيْكَ وَعَلَى‌ أُمَمٍ مِمَّن مَعَكَ. (هود: ٤٨)
اى نوح! (از كشتى) فرود آى، كه سلام و بركات و رحمت ما بر تو، و بر آن گروههايى باد كه با تو (و تابع امر تو) اند.
درس مهمّى كه از اين داستان مى‌توان گرفت اين است كه خداوند ناسپاسان را كيفر خواهد كرد، هرچند پسر پيغمبر او باشد.
٢. نوزادى در دريا منجم و پيشگوى دربار فرعون، به او خبر داد كه در ميان بنى‌اسرائيل، پسرى به دنيا مى‌آيد كه نابودى سلطنت تو، به دست او خواهد بود.
فرعون، از روى غرور و گمراهى دستور داد، هر فرزند پسرى كه در بنى‌اسرائيل به دنيا مى‌آيد، سر ببرند و زنان را نگهدارند. و براى اين كار، قابله هيا مخصوص و مأموران ويژه گماشت، تا هيچ كس از اين دستور تخلّف نكند و هيچ پسرى از بنى‌اسرائيل زنده نماند ولى مگر