آن است با تمام كف دست پشت پا را مسح كند. «١» جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به قدرى‌تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است. ولى اگر ترى آن به قدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده مى‌شود، بگويند فقط از ترى كف دست است اشكال ندارد. «٢» اگر براى مسح، رطوبتى در كف دست نمانده باشد نمى‌تواند دست را با آب خارج‌تر كند، بلكه بايد از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد. «٣» ١. پاك باشد.
شرايط آب وضو ٢. مطلق باشد.
٣. مباح باشد. «يعنى غصبى نباشد» شورى آب دريا و يا تلخ بودن آن مانع از مطلق بودن آن نيست. بنابراين وضو گرفتن با آب دريا اشكال ندارد.
اگر آب دريا به نفت و امثال آن آلوده شود، در صورتى كه به آن آب دريا گفته نشود، آب مضاف خواهد بود و وضو گرفتن با آن باطل است.
اگر آب دريا به نفت آلوده گردد ولى مضاف نشود؛ به طورى كه باز هم به آن آب دريا بگويند، وضو گرفتن با آن آب اشكال ندارد.
اگر ذرات نفت در آب دريا وجود داشته باشد و در صورت استفاده كردن از آب براى وضو، مانع رسيدن آب به پوست باشد، وضو گرفتن با اين آب باطل است.
اگر در اعضاى وضو موادّ چربى يا نفتى باشد كه مانع رسيدن آب به بدن باشد، بايد اوّل آن مانع را برطرف كند بعد وضو بگيرد.
وضوى غواصان‌ اگر بدن غواص موقع كار به مواد چربى و نفتى آلوده شود، به طورى كه مانع از رسيدن آب به بدن‌