دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٢٥

مَّحْجُوراً. (فرقان: ٥٣)
و او خدايى است كه دو دريا را به هم پيوست، اين يكى شيرين و گوارا و آن يكى شور و تند (نمكى و تلخ) و ميانشان حايل و مانعى نفوذناپذير قرار داد (تا با هم مخلوط نشوند.)
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ. (الرحمن: ١٩- ٢١)
دو دريا را به هم آميخت، بگونه‌اى كه با يكديگر تلاقى مى‌كنند. ولى ميان آن دو دريا برزخ و مانعى است كه به حدّ يكديگر تجاوز نمى‌كنند. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را تكذيب مى‌كنيد از آن دو دريا، لؤلؤ و مرجان استخراج مى‌شود.
وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزاً أَءِلهٌ مَعَ اللَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ. (نمل: ٦١)
و بين دو دريا، مانعى قرار داد آيا با وجود خداى قادر يكتا، خدايى هست؟! بلكه بيشتر مردم (بر اين حقيقت) آگاه نيستند.
وَمَا يَسْتَوِي الْبَحْرَانِ هذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَائِغٌ شَرَابُهُ وَهذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَمِن كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيّاً. (فاطر: ١٢)
آن دو دريا كه آب يكى شيرين و گوارا و نوشيدنش خوشايند و ديگرى شور و تخ است، يكسان نيست؛ (با اين وجود) شما از هر دو گوشت تازه مى‌خوريد.
در مورد دو درياى شيرين و شور، تفاسير مختلفى بيان گرديده است. علّامه طباطبايى در تفسير الميزان، ذيل آيه ١٩ و ٢٠ سوره مباركه الرحمن مى‌فرمايد:
مناسب‌ترين چيزى كه در تفسير اين دو آيه گفته شده اين است كه منظور از دو دريا، يكى درياهاى شور و نمكى است كه تقريبا ٣٤ سطح كره زمين را پوشانده و ديگرى مخازن آب شيرينى است كه در زيرزمين قرار داشته، و به واسطه جوشش چشمه‌ها و رودهاى بزرگ، در روى زمين جارى شده و به درياهاى شور مى‌ريزد، و منظور از برزخ و حاجز (كه در اصل به معناى مانع و جدا كننده دو چيز از يكديگر مى‌باشد) خودِ همان مخازن زير زمينى آب و مجارى رودها و چشمه‌ها است، كه مانع از اين مى‌شود كه آب شور درياها، بر آب شيرين غلبه كرده و منابع آب شيرين را به آب شور تبديل‌