دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٣٠
وجود مىآيد، مانند زلزلهها، خشك ساليها، بيماريهاى واگير، جنگها، نا امنىها و هر چيزى كه نظام زندگى و حيات را خراب و نابود مىكند. فساد در درياها به خصوص مممكن است به صورت كمبود مواهب دريايى، طوفانهاى شديد، كم شدن يا زياد شدن بيش از حد آب درياها و ظهور جنگها و نا امنىهاى دريايى باشد.
اين آيه شريفه دلالت بر اين كه فساد و تباهى، در اثر اعمال مردم (از شرك يا معصيت و گناه) به وجود مىآيد.
بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ. (روم: ٤١)
به خاطر كارهايى كه مردم انجام دادهاند.
چنانكه در آيه ديگر مىفرمايد:
وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ (اعراف:
٩٦)
اگر اهل شهرها، ايمان آورده و پرهيزكار مىشدند، همانا درهاى بركت آسمان و زمين را به روى آنها مىگشوديم.
مىبينيم كه در اين آيه شريفه نيز گشوده شدن درهاى بركت آسمان و زمين، موقوف به ايمان و تقواى ساكنين شهرها و روستاها گرديده است. اين دو آيه شريفه، به روشنى ارتباط مستقيم، بين اعمال مردم و حوادث عالم را بيان مىكند؛ و صلاح و فساد يكى از آن دو را، مربوط به صلاح و فساد ديگرى مىداند.
نكته ديگرى كه در آيه ٤١، سوره روم به آن اشاره شده اين است كه ظهور فساد در خشكى و دريا بدين خاطر است كه انسانها، نتيجه برخى از اعمالشان را بچشند؛ شايد از راه گناه پشيمان، و به سوى حق بازگردند.
در حديثى از امام صادق عليهالسلام آمده است:
حَياةُ دَوابِّ الْبَحْرِ بِالْمَطَرِ فَإِذا كُفَّ الْمَطَرُ ظَهَرَ الْفَسادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ، وَ ذلِكَ إذا كَثُرَتِ الذُّنُوبُ وَالْمَعاصى. «١»