دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ١٩

و هرگاه كه موجى مانند سايبانها آنها را فراگيرد خدا را با عقيده پاك و اخلاص در دين بخوانند، پس هنگامى كه به سوى خشكى نجاتشان داد برخى از آنها راه اعتدال را در پيش مى‌گيرند (و بعضى ديگر فراموش كرده، كفر را پيشه خود مى‌سازند.) و آيات خدا را، جز عهدشكنان ناسپاس انكار نمى‌كنند.
حركت كشتى در دريا، نمونه‌اى از آيات پروردگار در كتاب وحى و كلام حق (قرآن) بعضى از امور و اشياء، به عنوان آيه و نشانه پروردگار مطرح شده است؛ يعنى دقت و تفكر در آنها انسان را به وجود پروردگار رهنمون مى‌شود؛ مثل شب و روز، آفتاب و ماه، بادها، خلقت آسمانها و زمين و ... و از جمله آنها حركت كشتى بر روى آب درياست.
طبيعى است كه هر چيز سنگين، در آب فرو مى‌رود چنانكه هر چيز سنگينى توسط جاذبه زمين به پايين كشيده مى‌شود، در حالى كه مى‌بينيم پرندگان به آسانى در آسمان پرواز مى‌كنند و جاذبه نيرومند زمين در آنها تأثير ندارد.
قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
... مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ (ملك: ١٩)
كسى جز خداى مهربان، آنها را در فضا نگاه نمى‌دارد.
همچنين، قرار گرفتن كشتى‌هاى كوه پيكر، بر روى آب و حركت آنها در سطح دريا با محمولات سنگين- كه از دير زمان تا به امروز، سنگين‌ترين محموله‌ها، با كشتى حمل مى‌شود- خود نشانه‌اى از قدرت پروردگار و آيتى بر وجود خداوند است، چه كشتيهايى كه به وسيله بادبان و با نيروى وزش باد حركت مى‌كردند و چه كشتيهاى مدرن امروز، كه از سوخت اتمى استفاده مى‌كنند زيرا خداست كه بادها را مى‌فرستد و اگر مى‌خواست آن را ساكن مى‌گردانيد و هيچ كشتى بادبانى حركت نمى‌كرد و خداست، كه نيروى فوق‌العاده‌اى در ذرّات اتم قرار داده و به بشر اين توانايى را عطا نموده است كه آن را تسخير و از آن سود جويد و اصولًا كشتى را به نحوى بسازد كه با وزن سنگين خود، در آب فرو نرود. آرى؛ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِى فِي الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ ... لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ. (بقره: ١٦٤)