دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٤٥

آفرينش درياها اميرالمؤمنين عليه‌السلام در مورد خلقت زمين در ميان درياهاى مواج و خروشان مى‌فرمايد:
كَبَسَ الْارْضَ عَلى‌ مَوْرِ أَمْواجٍ مُسْتَفْحِلَةٍ وَ لُجَجِ بِحارٍ زاخِرَةٍ تَلْتَطِمُ أَواذِىُّ أَمْواجِها وَ تَصْطَفِقُ مُتَقاذِفاتُ أَثْباجِها وَ تَرْغُو زَبَداً كَالْفُحُولِ عِنْدَ هَياجِها، فَخَضَعَ جِماحُ الْماءِ الْمُتَلاطِمِ لِثِقْلِ حَمْلِها وَ سَكَنَ هَيْجُ ارْتِمائِهِ إِذْ وَطِئَتْهُ بِكَلْكَلِها وَ ذَلَّ مُسْتَخْذياً إِذْ تَمَعَّكَتْ عَلَيْهِ بِكَواهِلِها فَأَصْبَحَ بَعْدَ اصْطِحخابِ أَمْواجِهِ ساجِياً مَقْهُوراً وَ فى‌ حَكَمَةِ الذُّلِّ مُنْقاداً أَسيراً.
خداوند متعال (خشكيهاى) زمين را بر روى امواج پرهيجان و درياهاى مملو از آب قرار داد، قسمتهاى بالاى امواج را متلاطم ساخت و آنها كه به هم مى‌خوردند سخت به حركت درآورد تا رويه‌اى از كف، همانند كفهاى دهان شتر هنگام مستى بر روى آنها پديد آمد؛ سپس قسمتهاى سركش آب بر اثر سنگينى خضوع نموده هيجان آنها بر اثر تماس با سينه زمين فرو نشست؛ زيرا زمين با پشت بر آن مى‌غلتيد و آن همه سر و صدا كه در اثر امواج پيدا شده بود ساكن و آرام شد و همچون اسب افسار شده، اسير و رام گرديد. «١» و در بيان ديگر در مورد قرار گرفتن زمين و گسترش آن بر روى دريا چنين مى‌فرمايد:
وَ بَسَطَها لَهُمْ فِراشاً فَوْقَ بَحْرٍ لُجِىّ راكِدٍ لا يَجْرى‌ وَ قائِمٍ لا يَسْرى‌ تُكَرْكِرُهُ الرِّياحُ الْعَواصِفُ وَ تَمْخُضُهُ الْغَمامُ الذَّوارِفُ.
... و بساط زندگى را براى آنان، بر روى اقيانوس عظيم و راكدى كه جريان ندارد و ايستاده و سير نمى‌كند گسترد، تنها بادهاى شديد و تند آن را بر هم مى‌زند و ابرهاى پرباران آن را به حركت درمى‌آورد.» باز در همين مورد ضمن دعايى از اميرالمؤمنين (ع) چنين نقل شده است:
فَقامَتِ السَّمواتُ طائِعاتٍ بِأَمْرِهِ وَاسْتَقَرَّتِ الْأَرْضُ بِأَوْتادِها فَوْقَ الْماءِ. «٣»