دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ٣٦

سطح آب از گاهوارش خوشتر است دايه‌اش سيلاب و موجش مادر است‌ رودها از خود نه طغيان مى‌كنند آنچه مى‌گوئيم ما، آن مى‌كنند ما به دريا حكم طوفان مى‌دهيم ما به سيل و موج فرمان مى‌دهيم‌ به كه برگردى به ما بسپاريش كى تو از ما دوست‌تر مى‌داريش؟! نقش هستى نقشى از ايوان ماست خاك و باد و آب سرگردان ماست‌ پروين اعتصامى‌ ٣. عبور بنى‌اسرائيل از دريا و غرق شدن فرعونيان‌ حضرت موسى عليه‌السلام، چون به رسالت مبعوث شد و فرعونيان را به عبادت پروردگار و آزاد نمودن بنى‌اسرائيل دعوت كرد؛ آنها نپذيرفتند و آيات الهى و معجزات موسى (ع) را سحر انگاشتند.
خداوند متعال براى هدايت فرعون و قوم او، نُه آيه و نشانه روشن الهى و معجزه به حضرت موسى (ع) عطا كرد، تا شايد فرعونيان بيدار گشته و به راه راست هدايت شوند؛ امّا چون در كفر خود، اصرار ورزيدند و آيات خدا را انكار كردند، خداوند از ايشان انتقام گرفت و در دريا غرقشان ساخت.
چگونگى نجات بنى‌اسرائيل و غرق شدن فرعونيان‌ خداوند به موسى (ع) وحى كرد، كه:
بندگانم را شبانه از مصر، خارج كن و براى آنها، راهى خشك در دريا بگشاى كه نه از تعقيب فرعونيان خواهى ترسيد و نه از غرق شدن در دريا.
حضرت موسى «عليه‌السلام» بنى‌اسرائيل را در اوّل شب، به طرف سرزمين موعود (فلسطين) حركت داد و راه ورود به اين سرزمين را براى آنان آسان كرد تا به‌طور سريع، حركت كنند. بنى‌اسرائيل همچنان به پيش مى‌رفتند گويى ترس آنان را به جلو مى‌راند و ايمان حافظشان بود؛ تا اينكه قسمت خشكى سرزمين مصر را پشت سر گذاشته و به درياى سرخ (بحر احمر) رسيدند. درياى عميقى كه اينك، در پيش رو داشتند، سدّ بزرگى بر سر راهشان محسوب مى‌شد، كه نمى‌توانستند از آن عبور كنند.
بنى‌اسرائيل از تماشاى تلاطم امواج خروشان، سخت هراسيده؛ اضطراب و وحشت، سراپاى‌