دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ١٠٨
چند استفتاء راجع به شرط دوّم س: در شرايط امروز وظيفه ما نسبت به امر به معروف افرادى ناشناس كه نمىدانيم اثر دارد يا نه چيست؟
ج: در فرض احتمال اثر، و اجتماع ساير شرايط واجب است. «١» س: خواهشمند است نظر خود را راجع به رفت و آمد و ساير ارتباطات- گفتگو، مصافحه، صله رحم، صرف غذاى آنان، نماز خواند در منزل ايشان، هديه دادن و گرفتن- با خانوادهها يا افرادى كه خصوصيات ذيل را دارند چگونه است: افرادى كه مخالف نظام جمهورى اسلامى هستند يا رعايت حجاب و اصول اسلامى- كلى يا جزيى- را نمىكنند يا وضع كسب و درآمدشان از نظر شرعى مشكوك و يا حرام و يا مخلوطى از حرام و حلال است؟
ج: گفتگو و رفت و آمد با آنان اشكال ندارد، به خصوص اگر موجب هدايت آنها شود ولى تصرف در اموال آنها در صورتى جايز است كه علم به وجود مال حرام در آنچه مورد تصرف است نباشد. «٢» س: آيا انسان مىتواند از نظر شرعى با خويشاوندانى كه بىتقوا و بىنماز و ضد انقلاباند از قبيل پدر، مادر، خواهر و غيره قطع رحم نمايند؟
ج: قطع رحم جايز نيست ولى بايد آنها را با مراعات موازين، امر به معروف و نهى از منكر نمايند. «٣» امر به معروف و نهى از منكر در كشورهاى اسلامى در كشورى كه مردم آن مسلمان هستند، امر به معروف و نهى از منكر، با توجه به شرايط و مراتب آن انجام مىگردد. ولى بايد توجه داشت كه در كشورهاى مسلمان نشين، چون اكثريت اين مسلمانان را برادران اهل سنّت تشكيل مىدهند، اگر شخص مرتكب خلافى شد، بايد بداند كه آن عمل در مذهب آنان نيز حرام است، تا بتواند امر به معروف و نهى از منكر كند و اگر آنان، آن كار را جايز بدانند، امر و نهى كردن واجب نيست.
اگر اهل سنت كارى را حرام ندانند، ولى در مذهب شيعه حرام باشد، واجب نيست به آنان تذكر داد.