دريا در قرآن، حديث و فقه اسلامي - عبداللهی، مهدی - الصفحة ١٠٦

كلام حضرت در صورت ترك كردن امر به معروف و نهى از منكر بسيار روشن است. چون اداره جامعه بدون حكومت امكان ندارد و از طرفى اگر مردم امر به معروف نكنند به مرور زمان مسؤولان حكومت از راه منحرف خواهند شد يا به طورى كلى، افراد شرور قدرت را به دست خواهند گرفت، در آن صورت افراد صالح به درگاه خداوند براى سركوبى و نابودى افراد شرور دعا مى‌كنند و اجابت نمى‌شود؛ چون چنين وضعى، با سهل انگارى و عدم انجام وظيفه آنان به وجود آمده است.
روش امر به معروف و نهى از منكر با توجه به اهميت امر به معروف و نهى از منكر، انجام آن نيز داراى اهميتى خاص خواهد بود.
بنابراين براى انجام امر به معروف و نهى از منكر، بايد از روش خاصى استفاده كرد تا موجب تنفر و انزجار مردم و بدبينى ديگران نسبت به اصل دين نگردد؛ مخصوصاً در مقابل افرادى كه چندان روحيّه مذهبى ندارند. حضرت امام قدس سره در روش امر به معروف و نهى از منكر چنين مى‌فرمايد: كسى كه امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند شايسته است كه:
١. برخورد او با كسى كه گناه مرتكب شده، همانند برخورد طبيب معالج مهربان، با شخص مريض باشد.
٢. همانند برخورد پدرى مهربان كه مصلحت فرزندش را ملاحظه مى‌كند، با او برخورد نمايد.
٣. اين برخورد را براى خيرخواهى شخص گناهكار و جامعه اسلامى انجام دهد.
٤. براى رضاى خدا، امر به معروف و نهى از منكر كند.
٥. خودش را برتر از شخص گنهكار نداند. چه بسا شخص مرتكب اين گناه، از جهات ديگرى پيش خدا بر او برترى داشته باشد. «١» يكى از مهمترين روش‌هاى امر به معروف و نهى از منكر، شيوه عملى است؛ يعنى، انسان طورى وظايف خود را انجام دهد كه ديگران از او بياموزند چگونه انجام وظيفه كنند.
اين روش مؤثرتر است؛ چون هرگز با شخص، برخوردى انجام نگرفته تا او رنجيده شود، يا در مقابل تذكر، مقاومت نشان دهد.
امر به معروف و نهى از منكر، با شرايطى كه ذكر خواهد شد، واجب است و ترك آن معصيت است، و در مستحبات و مكروهات، امر و نهى، مستحب است.» دريا در قرآن و حديث ١١٧ منابع‌