سازمان رزم و ميدان جهاد و كم شدن نيروهاى جهادى را در پى دارد. بدين جهت در جريان جنگ‌هاى صدر اسلام موارد به اسارت درآمدن مسلمانان به دست دشمن بسيار اندك بوده است. رزمندگان با هوشيارى ضمن وارد آوردن ضربه كارى به دشمن از اسير شدن پرهيز مى‌كردند. در كلام پيشوايان معصوم عليه السلام اسير شدن جز در موارد اضطرارى مورد نكوهش قرار گرفته است. رسول خدا (ص) فرمود:
مّنِ اسْتَأسَرَ مِنْ غَيْرِ جِراحَةٍ مُثْقَلَةٍ فَلَيْسَ مِنَّا «١» هر كس بدون زخم كارى، اسير شود، از ما نيست.
آزادگى در اسارت‌ ابوبصير مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمود:
آزاد مرد در همه حال آزاده است، در برابر گرفتارى‌ها صبر پيشه كند و در برابر مصيبت‌ها سر فرود نياورد، اگر چه اسير و مقهور گشته و سختى جايگزين آسايش وى شود؛ چنان كه بردگى، مغلوبيّت، اسارت، و نيز تاريكى چاه و هراس آن و پيامدهايش آزادگى يوسف صدّيق امين- صلوات خدا بر او باد- را مخدوش نكرد تا اين كه خدا بر وى منّت نهاده و ستمگر سركشى را كه مالكش بود بنده وى ساخت. «٢» وظايف اسير ١- استوارى در عقيده: رزمنده‌اى كه بر پايه ايمان و در راه دفاع از مقدسّات الهى و اعتقادات خويش قدم به ميدان نبرد گذاشته، در هيچ شرايطى دست از ايمان راسخ خويش برنخواهد داشت. استوارى ايمان آزادگان در هشت سال دفاع مقدس گوياى اين مطلب است.
٢- حفظ اسرار: حفظ اسرار و اطلاعات طبقه‌بندى شده براى يك كشور به ويژه نيروى نظامى اهميّت حياتى دارد. از اين رو دشمن در اولين برخورد نهايت تلاش خود را در باز كردن گنجينه صندوق اسرار رزمنده خواهد كرد تا اطلاعات با ارزشى از وى به‌