بگو: «اگر از مرگ يا كشته شدن فرار كنيد، سودى به حال شما نخواهد داشت؛ و در آن هنگام جز بهره كمى از زندگانى نخواهيد گرفت.
اگر اجل فرا رسيده باشد، مرگ گريبان شما را فرا مى‌گيرد حتى در خانه‌هايتان. و اگر اجل فرا نرسيده باشد، چهار روزى در اين دنيا زندگى با ذلت خواهيد داشت و سرانجام اسير چنگال مرگ خواهيد شد. «١» ٣- دلبستگى به دنيا دلبستگى به دنيا و ترجيح آبادانى آن بر جهان ديگر، از ديگر انگيزه‌هاى جهادگريزى است. قرآن خطاب به جهادگريزان دلداده به زندگى دنيا، مى‌فرمايد:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِى الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چرا هنگامى كه به شما گفته مى‌شود: «به سوى جهاد در راه خدا حركت كنيد.» بر زمين سنگينى مى‌كنيد (و سستى به خرج مى‌دهيد)؟! آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده‌ايد؟! با اين كه متاع زندگى دنيا، در برابر آخرت، جز اندكى نيست؟! ٤- تضعيف روحيه و توان رزمى نيروهاى جهادى‌ فرار و تخلّف از جهاد به طور طبيعى بر نيروهاى رزمى تأثير منفى مى‌گذارد و چنانچه اين عمل با آگاهى و حساب‌شده انجام گرفته باشد آثار تخريبى دوچندان دارد و عدّه‌اى به همين انگيزه، تا صحنه نبرد مى‌آيند امّا براى تخريب روحيه ديگر رزمندگان از صحنه فرار مى‌كنند. اين اقدام از سويى موجب تضعيف جبهه خودى و از ديگر سو موجب تقويت جبهه دشمن مى‌گردد.