١- جبران نعمت الهى، بر شما واجب است. (وَجَبَتْ لِلّهِ عَلَيْكُمْ النّعْمةُ)
٢- اطاعت پذيرى و فرمانبرى (وَلى‌ عَلَيْكُمْ الطَّاعَةُ).
٣- سستى نورزيدن و اهمال كارى نكردن و تخلّف نورزيدن. (وَانْ لا تَنْكُصُوا عَنْ دَعْوَةٍ)
٤- كوتاهى نكردن در اصلاح (كشور اسلامى)، (ولا تُفَرطّوا فى‌ صَلاحٍ)
٥- مبارزه با سختى‌ها بخاطر خدا (وَانْ تَخُوضُوا الْغَمَراتِ الى الحقّ) يعنى در گرداب سختى‌ها و مشكلات به خاطر حقّ فرو بريد و پايدار بمانيد.
آنگاه مى‌فرمايد: پس اگر در اين امور راست كردار نباشيد، بدانيد كه در نزد من فرومايه‌تر از افراد كج‌رفتار كسى نيست. من آن كسان را كيفرى سنگين مى‌دهم و ايشان از از كيفر من رهايى نخواهد بود! ٢- روابط متقابل بين نيروهاى فرمانبر در بين نيروهاى عادى و فرمانبر، نيز در سازمان نظامى دو نوع رابطه عرضى وجود دارد: رابطه رسمى و تشكيلاتى. كه هر نيرويى به مقتضاى وظيفه و مأموريت خويش، ارتباط كارى با ديگران دارد. و ارتباط غير رسمى و غير تشكيلاتى كه به مواردى اشاره مى‌كنيم:
١- احترام به يكديگر:
احترام به يكديگر همدلى و پيوندها را مستحكم و كدورت‌ها را از ميان مى‌برد. لذا اسلام احترام مؤمن را از هر چيز مهم‌تر شمرده است. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«الْمُؤمِنُ اعْظَمُ حُرْمَةً مِنَ الكعْبةِ» «١» حرمت و احترام گرفتن مؤمن از حرمت خانه كعبه بالاتر است.
٢- فروتنى و تواضع:
نيروهاى نظامى بايستى نسبت به يكديگر فروتن و متواضع باشند و به يكديگر فخر