٨- تشويق و تنبيه: رفتار عادلانه با زيردستان آن است كه نيكوكاران تشويق و بدكاران تنبيه شوند.
«وَلا يَكُونَنَّ الُمحْسِنُ وَالْمُسى‌ءُ عِنْدَكَ بِمَنْزِلَةٍ سَواءٍ، فَانَّ فى‌ ذِلكَ تَزْهيداً لِأَهْلِ الاحْسانِ فِى الاحْسانِ، وَتَدْريباً لِأَهْلِ الاساءَةِ عَلى الاساءَةِ وَالْزِمْ كُلّاً مِنْهُمْ ما الْزَمَ نَفْسَهُ» «١» (اى مالك) نبايد نيكوكار و بدكار در پيش تو مساوى و يكسان باشد. زيرا اين روش موجب كاستى احسان از اهل احسان، و تشويق بدكاران در كار بد است. و هر يك از ايشان را به آنچه انجام داده پاداش و كيفر بده.
٩- مشورت: يكى از راه‌هاى رشد شخصيت در انسان، توجّه به افكار و انديشه‌هاى اوست و در مقابل، بى‌توجّهى نسبت به افكار و انديشه‌هاى معقول ديگران، شخصيت افراد را مى‌شكند. «٢» علاوه مشورت و رايزنى راه صواب را هموار مى‌سازد.
«مَنْ شاوَرَ الرّجالَ شارَكَها فى‌ عُقُولِها» «٣» هر كس با مردمان مشورت نمود، خود را در انديشه و تفكّر آنان شريك ساخت.
١٠- رفع نياز زيردستان:
«وَلْيَكُنْ اثَرُ رُؤُوسُ جُنْدِكَ عِنْدكَ مَنْ واساهُمْ فى‌ مَعُونيةِ وَافْضَلَ عَلَيْهِمْ مِنْ جِدَتِهِ.» «٤» (اى مالك) بايد برگزيده‌ترين سران سپاهت كسى باشد كه در همراهى با لشكر مواسات نموده تا حدّ توانايى خويش به آنان احسان و كمك نمايد.
نيز به زيردستان چنين توصيه مى‌نمايد: