فرجام جهادگريزى‌ اميرمؤمنان على عليه السلام اين چنين فرجام بد جهادگريزى را بيان مى‌فرمايد:
«لِيَعلَم المُنْهَزِمُ بِانَّهُ مُسْخِطُ رَبِّهِ وَ مُوبِقُ نَفْسِهِ وَانّ فِى الْفِرارِ مُوجِدَةُ اللَّهِ وَالذُّلِ اللَّازِمِ وَالْعارُ الْباقى‌ وِ انَّ الْفارَّ لَغَيْرَ مَزيدٍ فى‌ عُمْرِهِ وَلا مَحْجُوزٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ يَوْمِهِ وَلا يُرْضى‌ رَبَّهُ وَلَمَوْتُ الرِّجُلِ مُحقّاً قَبْلَ اتْيانِ هذِهِ الْخِصالِ خَيْرٌ مِنَ الرِّضا بِالتَّلَبُّسِ بِها وَالاقْرارِ عَلَيْها.» «١» آن كه رو به هزيمت نهاده بداند كه پروردگارش را به خشم آورده و خويش را به هلاكت افكنده‌است. فرجام فرار، خشم الهى، ذلّت و خوارى و ننگ ابدى است، براستى كه فرار كننده به عمر خويش نمى‌افزايد و ميان خود و روز مرگش فاصله نمى‌اندازد. (او با اين عمل ناپسند) خدايش را خشنود نمى‌سازد. فرا رسيدن مرگ در حالى كه بر حق است، قبل از گرفتار شدن به اين خصلت‌هاى (ناپسند) بهتر از آن است كه چنان صفات ناپسندى را تن‌پوش خويش سازد و به آن رضا دهد.