«لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا وَلَأَوْضَعُوا خِلَالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَفِيكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ» «١» اگر آنها همراه شما (به سوى ميدان جهاد) خارج مى‌شدند، جز اضطراب و ترديد، چيزى بر شما نمى‌افزودند؛ و به سرعت در بين شما به فتنه‌انگيزى (و ايجاد تفرقه و نفاق) مى‌پرداختند؛ و در ميان شما، افرادى (سست و ضعيف) هستند كه به سخنان آنها كاملًا گوش فرا مى‌دهند؛ و خداوند، ظالمان را مى‌شناسد.
در اين آيه شريفه، به اين آثار تخريبى منافقان (در صورت حضور در جنگ) اشاره دارد:
١- آنان با آن روحيه فاسد و توأم با شك و ترديدى كه دارند، موجب «خَبال» (اضطراب و ترديد و ضعف روحيه از ميان بردن انگيزه) سپاه اسلام مى‌شوند.
٢- به سرعت در ميان نيروها نفوذ كرده و به ايجاد نفاق و تفرقه و از هم گسستن پيوندهاى اتّحاد آنان مى‌پردازند و شيرازه همدلى و يكپارچگى سپاه اسلام را از هم مى‌گسلند، به‌ويژه در ميان نيروها افراد ضعيفى هستند كه زود تحت تأثير سخنان آنان قرار مى‌گيرند. «٢» ٣- در نبرد طالوت با جالوتيان، به قصّه مردم اشاره مى‌كند كه به خاطر تنگ آمدن از ستم دشمنان ابتدا با شور و شوق به سپاه طالوت پيوستند؛ امّا در ميان راه با يك آزمايش كوچك، ضعف اراده و ناخالصى خود را آشكار ساختند و عدّه‌اى زيادى از آنان با سيراب كردن خود از آب كه منع شده بودند از صف لشكريان تصفيه شدند. عدّه‌اى ديگر نيز همين كه چشمشان به سپاه عظيم جالوت افتاد. روحيه را از دست داده گفتند:
«ما توانايى در برابر اين سپاه قدرتمند را نداريم.» اينان نيز از صف لشكريان تصفيه شدند؛ زيرا بقاى اينان موجب شكست حتمى نيروهاى طالوت مى‌شد. و او هم لشكرش را از وجود آنان پاك كرد. تنها اندكى از آن سپاه بزرگ استوار ماندند و با دلى لبريز از ايمان و محبت و عشق به خدا، اعلان آمادگى كردند.