اللَّونُ لَوْنُ الدَّمِ‌وَالرّيحُ ريحِ الْمِسْكِ» «١» كسى كه در راه خدا زخم برداشته، روز قيامت در حالى محشور مى‌شود كه از زخم او خون جارى مى‌شود، كه رنگ آن سرخ و بوى آن بوى مشك است.
عدم رسيدگى به مجروحان تاوانى سنگين دارد. امام صادق عليه السلام از زبان حضرت عيسى عليه السلام چنين روايت مى‌كند:
«انَّ التّارِكَ شِفاءَ الَمجْرُوحِ مِنْ جُرْحِهِ شَريكُ جارحِهِ لا مَحالَة ...» «٢» كسى كه براى درمان مجروح تلاش نكند و او را رها سازد، بى‌ترديد شريك مجروح شدن وى است.
زيرا رها ساختن مجروح موجب تضعيف روحيه نيروها و احياناً باعث مرگ وى، كاسته شدن توان رزمى، و تقويت توان دشمن مى‌گردد.
٢- اسيران‌ قسمتى از نيروى انسانى در نظام دفاعى اسلام، اسيران هستند كه با اسارت از سازمان رزم خارج مى‌شوند. ليكن آنان در اسارت وظيفه‌اى دارند و حكومت نيز در قبال آنان و خانواده‌شان تكليفى.
معنى اسير: لفظ اسير به معناى گرفتار، بندى، و در بند قيد و زندان، آمده است و در اصطلاح به كسى گفته مى‌شود كه در جنگ به دست دشمن گرفتار شود. جمع آن اسراء، اسارى و اسرى‌ مى‌باشد. «٣» پرهيز از اسير شدن‌ اسير دشمن شدن، علاوه بر پيامدهاى بسيار سخت اسارت، خارج شدن نيرو از