ذلِكَ مِنْ جُرأةِ الْعَدّوِ عَلَى الْمُسْلِمينِ وَما يَكُونُ فى‌ ذلِكَ مِنَ السَّبْىِ وَالْقَتْلِ وَابْطالِ دينِ للَّهِ وَغَيْرِهِ مِنَ الْفَسادِ.» «١» خداوند فرار از ميدان جنگ را حرام كرد؛ چون در آن سستى دين است و استخفاف و سبك شمردن پيامبران و پيشوايان دادگر را در پى دارد. و موجب ترك يارى آنان در برابر دشمنان مى‌شود. دشمنانى كه بايد به خاطر انكار دعوت رسولان الهى كيفر ببينند، و به واسطه ترك فرامينى كه در دعوت پيامبران آمده از قبيل: اقرار به ربوبيت خداوند و گسترش عدالت در جامعه و ترك ستم و نابود ساختن فساد، به سزاى اعمال خلاف خويش برسند. (و نيز) از آن رو كه فرار م نيرو انسانى در ساز مان دفاعى ٨٠ ٣ - شهيدان ص : ٧٩ وجب گستاخ شدن دشمنان نسبت به مسلمانان مى‌شود و حوادث ناگوارى چون: اسارت و كشتار مسلمانان و نابودى آيين الهى و مفاسد ديگرى به بار مى‌آيد.
نكات و عناصر مهمّى كه در روايت به عنوان فلسفه حرمت جهادگريزى بيان شده عبارت‌اند از:
١- سست شدن پايه‌ها و ستون دين الهى.
٢- سبك شمرده شدن پيشوايان و پيامبران.
٣- تضعيف و عدم پشتيبانى رهبران الهى در مبارزه با ستمگران و مفسده جويان.
٤- تقويت و بالا بردن توان دشمنان اسلام در جهت ستم و تجاوز به حقوق ديگران.
٥- فراهم ساختن زمينه اسارت و كشته شدن جمعى از ياران جهادى به دست دشمنان اسلام.
٣- رمز انحطاط جامعه‌ جامعه‌اى كه به نيروى انسانى آماده جهاد و عاشق شهادت بالنده است، عزت و اقتدار و استقلال و امنيت را زيور خويش دارد، هيچ‌گاه در معرض طمع و تجاوز دشمنان قرار نمى‌گيرد. ولى جامعه جهادگريز كه در سايه رفاه‌طلبى و تن‌پرورى آرميده همواره‌