پديد مى‌آيد، سلامت جسمى تا حدّ زيادى با سلامتى فكرى، روانى و شرايط فرهنگى و اجتماعى كه فرد در آن زندگى مى‌كند مربوط مى‌شود. بنابر اين سلامتى سه بعد دارد: ١- جسمى. ٢- روانى. ٣- اجتماعى. كه هر سه بعد درهم تأثير متقابل مى‌گذارند. «١» ضرورت بهداشت‌ ١- سلامتى يك نياز فطرى و ضامن بقاء نسل آدمى است. از اين رو اسلام با تحريم خبائث و پليدى‌ها و حلال كردن پاكيزگى و پاكيزه‌ها «٢» و قاعده حفظ اعتدال «٣» در خوردن و نوشيدن، راه وصول به اين هدف را فراهم ساخته است.
٢- حفظ جان و سلامتى از واجبات است و شايد بتوان به استناد يكى از مصاديق آيه شريفه «وَلا تُلْقُوا بِايْدِيْكُمْ الَى التَّهْلُكَةِ» «٤» (با دستان خويش، خود را به هلاكت نيفكنيد) ضرورت رعايت بهداشت را به منظور پيشگيرى از هلاكت استنباط كرد.
٣- ضرورت پيشگيرى قبل از درمان بر كسى پوشيده نيست. زيرا با عارض شدن بيمارى، علاوه بر رنجى كه به انسان تحميل مى‌شود، رفع آن مستلزم صرف هزينه مالى و ساير هزينه‌هاست، كه گاه درمان نيز مؤثر واقع نمى‌شود و يا با آثار سوء جانبى همراه خواهد بود. همچنان كه گفته شده است. «دِرهم وقاية خيرٌ من قِنطار علاج» يعنى يك درهم صرف پيشگيرى شود بهتر است از اين كه هزينه زيادى صرف درمان گردد. (و يا:
پيشگيرى، آسان‌تر، كم‌خرج‌تر و كم‌دردتر از درمان است.)
٤- بالا نگهداشتن توان رزمى نيروهاى مسلّح در گرو حفظ سلامتى نيروهاست.
همچنان كه در درس پيش (تربيت جسمى و روحى) به اين مهم پرداخته شد؛ زيرا نيرويى كه فاقد سلامتى روحى، جسمى و اجتماعى است، در حقيقت كارآيى و توانايى خويش را جهت انجام مأموريت‌ها از دست داده است و عملًا توان سازمان رزمى را پايين آورده است.