پرداختند و كشتار شديدى كردند. آنها هرگز از اين سفر باز نمى‌گردند و روى زن و بچه خويش را نخواهند ديد.
آنگاه وقتى شنيدند كه فتح خيبر و غنايم بسيار آنان در كار است، خود را به رسول گرامى اسلام (ص) رساندند و به قول خودشان اعلام آمادگى كردند، ليكن خداوند پيامبرش را از جريان و عذرها و اعمال وسخنانشان آگاه ساخت. «١» به خاطر اين روحيه ضعيف و انگيزه‌هاى رفاه طلبانه و خصلتهاى پست دنيوى است كه قرآن حضور متخلّفان را در جبهه صلاح نمى‌داند، زيرا در جبهه اختلال، بى‌نظمى و كارشكنى مى‌كنند.
«لَوْ خَرَجُوا فيكُمْ ما زادُوكُمْ الّا خَبالًا وَ لَاوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَ مِنْكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ» «٢» اگر اين متخلّفان از جنگ، همراه شما به جبهه بيرون آيند، جز گسيختگى، چيزى بر شما نمى‌افزايند و در ميان شما فتنه برمى‌انگيزند و در بين شما هم كسانى يافت مى‌شوند كه جاسوس آنها هستند.