١. سستى عقيده و فرار از عمل‌ ٢. نداشتن انگيزه الهى (ممكن است آگاهى داشته باشد، ولى به عللى انگيزه الهى نداشته باشد)
٣. فقدان شعور مذهبى (فاقد آگاهى درست و عميق است، هر چند انگيزه نيز داشته باشد)
٤. دنياگرايى‌ ٥. تن‌پرورى‌ ٦. هراس از مرگ‌ اينك با استفاده از آيات قرآن و نظرات مفسّران به توضيح مطلب مى‌پردازيم:
١. سستى عقيده و فرار از عمل (ضعف عقيده)
ايمان كامل عبارت است از: اعتقاد قلبى كه اقرار زبانى و عمل اعضا و جوارح همراه آن باشد. حضرت على (ع) در اين باره فرمود:
«الْايمانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ اقْرارٌ بِاللِّسانِ وَ عَمَلٌ بِالْارْكانِ» «١» ايمان يعنى شناخت با دل، اقرار به زبان و عمل به اركان.
بنابراين كسى كه فقط با زبان به ايمان اقرار مى‌كند، امّا قلباً ايمان ندارد و يا عمل همراه آن نيست، ايمانش ناقص است و همين موجب سستى او در بسيارى از موارد از جمله حضور در جبهه مى‌شود، زيرا ايمان و عمل صالح، چون دو بال، هر دو با كمك هم باعث عروج آدمى به سوى سعادت و كمال مى‌شوند، نه فقط ايمان منهاى عمل صالح. قرآن كريم در مورد متخلّفان ضعيف الايمان مى‌فرمايد: