تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤
نارُ جَهَنَّمَ اشَدُّ حَرّاً لَوْ كانُوا يَفْقَهُونَ فَلْيَضْحَكُوا قَليلًا وَلْيَبْكُوا كَثيراً جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ» «١» به جاماندگان، از اينكه از پيامبر (ص) تخلّف كردند (يا دور شدند)، شادمان گشتند و كراهت داشتند كه با مالها و جانهاى خويش در راه خدا جهاد كنند و گفتند: در اين گرما بيرون نرويد، بگو: گرماى آتش جهنم، سختتر است، اگر مىفهميدند. بايد كم بخندند و بسيار گريه كنند، اين پاداش كردار آنان است.
آيه فوق درباره گروهى از منافقان است كه در جنگ تبوك حضور نيافتند و از اين كار شادمان بودند، آنها به يكديگر يا به مؤمنان «٢» مىگفتند: در اين هواى گرم از مدينه بيرون نرويد.
قرآن به آنان پاسخ مىدهد كه شما گمان مىبريد از گرما نجات يافتهايد؟
چنين نيست؛ بلكه با ارتكاب گناه بزرگ تخلّف، از چاله به چاه افتادهايد و از گرما به شعلههاى سركش دوزخ پناه بردهايد.
اگر اهل فهم باشيد و باطن و حقيقت عمل خويش را ببينيد و عذابى را كه دستهاتان برايتان فراهم ساخته است، بنگريد، ديگر از كار خويش خشنود نخواهيد بود و كمتر لبخند شادى بر لبهايتان خواهد نشست و بيشتر اشك از ديدگان فرو خواهيد باريد وبر تيرهروزى خويش ضجه خواهيد زد.
ولى مگر آنان كه در خط نفاق قدم مىزنند و دريچههاى تعقّل را بر روى خويش بستهاند، به فرجام خويش مىانديشند و يا با تازيانههاى وجدان از خواب گران برمىخيزند؟!