تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦
آرزوى كارزار مىكنند و درست، همانها كه ترسوترند، پرمدعاترند، ليكن اين صحنه كارزار است كه ماهيّت افراد را مشخص مىكند. امير مؤمنان على (ع) فرمود:
«فى تَقَلُّبِ الْاحْوالِ عُلِمَ جَواهِرُ الرِّجالِ» «١» در تحوّلات و انقلابها، جوهره مردان باز شناخته مىشود.
ارزش گذارى هنگام آزمون، مىتوان ارزشگذارى كرد و يكى را گرامى داشت و ديگرى را خوار شمرد: «عِنْدَ الْامْتِحانِ يُكْرِمُ الْمَرْءِ اوْ يُهان» «٢» تا گوى پيروزى را چه كسى به دست آورد؟
انسان هر چند از مرگ بگريزد و ملاقاتش را خوش نداشته باشد، امّا مرگ به ملاقاتش خواهد شتافت. انسان اگر به پناهگاههاى پولادين نيز پناه برد، گريبانش را خواهد گرفت. پس چه باك از نبرد با دشمنان اسلام و جهاد در راه خدا كه د رآن شكست معنى ندارد. رزمندهاى كه با اخلاص در مصاف با دشمن به جنگ و مبارزه بپردازد، به «احدى الحسنيين» دست مىيابد.
هنگامى كه پيامبر (ص) هنوز در مكّه بسر مىبرد ومأمور نبرد با دشمنان اسلام نشده بود، برخى از كسانى كه در زمره يارانش به شمار مىآمدند «٣» از آن بزرگوار خواستند كه فرمان جهاد دهد واجازه نبرد با مشركان را صادر نمايد. پيامبر (ص) آنان را از اين كار بازداشت و فرمود: «فرمان نبرد به من داده نشده است.» پس از هجرت پيامبر اكرم (ص) كه فرمان جهاد صادر شد، همانها كه پيش از آن شتاب مىكردند، رفتن به ميدان كارزار بر آنان گران بود و جنگ را خوش