تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٦

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله هرگاه كه شادمان مى‌شد، چهره‌اش (چنان كه گويى ماه‌پاره‌اى است) مى‌درخشيد و شادمانى در چهره‌اش هويدا بود پس چون پيش روى او نشستم، گفتم: اى رسول خدا (ص)، كمال توبه‌ام در آن است كه از دارايى خود بگذرم و آن را در راه خدا و رسولش انفاق كنم. رسول خدا فرمود:
«قسمتى از دارايى خود را نگه‌دار، براى تو بهتر است.» گفتم: سهم «خَيْبَر» خود را نگه مى‌دارم. سپس گفتم: اى رسول خدا (ص) از بركت راستگويى، خدا مرا نجات داد، و به شكر آن تا زنده‌ام دروغ نخواهم گفت.
به خدا قسم از روزى كه آن سخن را به رسول خدا (ص) گفته‌ام، احدى از مسلمانان را نمى‌شناختم كه در راستگويى بهتر از من از عهده امتحان خدا بيرون آمده باشد، و از آن روز تا امروز عمداً دروغى نگفته‌ام، و اميدوارم خدا در آينده هم مرا حفط كند.
«وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذينَ خَلَفُوا حَتَّى اذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْارْضَ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ انْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا انْ لامَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ الّا الَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا انَّ اللَّهَ هُو التَّوابُ الرَّحيمُ» «١» و نيز خدا توبه آن سه نفر را كه جامانده بودند، قبول كرد. امّا پس از آنكه زمين با همه فراخى برايشان تنگ آمد، و از خودشان هم به تنگ آمدند و دانستند كه از خدا جز به خود او پناهى نيست. آنگاه خداوند رحمتش را شامل حال آنها نمود، (و به آن توفيق داد) تا توبه كنند. همانا كه خدا توبه پذير و مهربان است.
گفتنى است كه درباره دروغ‌گويان كه نزد رسول خدا (ص) بهانه‌جويى كردند و دروغ گفتند و بظاهر آسوده شدند، اين دو آيه نازل شد: