فصل ششم: شيوه‌هاى برخورد با متخلّفان (اخلاقى)
هنگامى كه نبردى پيش مى‌آيد و موقع فداكارى و جانبازى و ايفاى رسالت اسلامى انسانى فرا مى‌رسد، جوهره انسانها پديدار مى‌گردد و چهره مردان حق از مدعيان دروغين بازشناخته مى‌شود؛ مؤمنان به منظور حراست از ارزشهاى اسلامى و دفاع از جان و مال و ناموس و كيان مسلمانان، با دشمنان به نبرد مى‌پردازند و در اين راه به «احدى الحُسنيَيْن» (پيروزى يا شهادت) دست مى‌يابند و آنان كه ايمان در جانشان ريشه ندوانده و به زندگى و مظاهر فريبنده آن دل بسته‌اند، با بهانه‌هاى پوچ و بى‌اساس، از رفتن به جبهه خوددارى كرده و به اصطلاح قرآن و احاديث، «تخلّف» مى‌كنند.
اينك اين سؤال پيش مى‌آيد كه وظيفه اخلاقى مسلمانان در قبال متخلّفان چيست؟
رابطه جامعه و حكومت اسلامى با آنها بايد چگونه باشد؟ اگر بايد در برابر آنان موضع گرفت و در روابط با ايشان تجديد نظر كرد، چه شيوه‌اى را بايد در پيش گرفت كه به دور از افراط و تفريط و پيامدهاى ناگوار و در عين حال سازنده و متناسب با جرم آنان باشد؟