تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٢

اما اگر معتقد شديم كه ولى فقيه عادل، تمام اختيارات امام معصوم (ع) در زمان غيبت، حتّى اقدام به جهاد ابتدايى را داراست، در اين صورت اگر كسى از امر بسيج و اعزام به جهاد توسط ولى فقيه، سرپيچى كند، بدون شك متخلف محسوب خواهد شد.
در اين زمينه بناچار بايد به نظرات فقها رجوع كرد تا پاسخ سؤال روشن شود.
در بين فقهاى شيعه مشهور است كه جهاد ابتدايى يا بايد به دستور امام معصوم عليه السلام و يا به دستور نايب خاصّ «١» او انجام گيرد. در غير اين صورت واجب نخواهد بود.
آنچه مسلم است و روايات بروشنى به آن دلالت دارد. اين است كه شركت در جهاد ابتدايى به دستور و همراهى امام جائر و پيشواى ظالم جايز نيست، مگر انسان مجبور شود، كه درآن صورت نيز بايد قصدش تقويت دين باشد، نه تقويت ظلم.
در اينكه حتماً بايد جهاد ابتدايى با حضور امام معصوم (ع) يا نايب خاصّ او باشد، جاى ترديد است، زيرا در روايات مربوط به اين موضوع قيدى كه براى لزوم و جواز شركت در جهاد مطرح شده، قيد «عدالت» براى پيشواست؛ ليكن اغلب فقهاى شيعه رضوان اللَّه عليهم در زمان گذشته، قيد «عدالت» را به معنى «عصمت» گرفته‌اند، چرا كه برقرارى حكومت عدل الهى براى شيعه كه پيوسته در فشار و رنج بود، به ذهنشان خطور نمى‌كرد، مگر با حضور امام عليه‌السلام. حال اگر فرض شود كه حكومت عدلى در زمان غيبت امام، توسط نائب عامّ حضرتش (مجتهد جامع الشرايط) برقرار گردد، چه دليلى دارد كه چنين پيشواى عادلى نتواند جهاد ابتدايى را شروع كرده و كفار را به سوى اسلام فرا خواند؟