تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩

«انَّما رُهْبانِيَّةُ امَّتى‌ الْجِهاد» «١» همانا رهبانيت امت من در جهاد است.
به همين دليل، جهاد از آب دادن به حجّاج پاداش بيشترى دارد و با آن قابل مقايسه نيست. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
«اجَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ لايَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ» «٢» آيا رتبه آب دادن حاجيان و تعمير مسجد الحرام چون مقام كسى است كه به خدا و روز جزا ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است؟! (اين دو) در نزد خدا مساوى نيستند.
هنگامى كه سپاه اسلام خود را براى نبرد تبوك آماده مى‌كرد تا قدرت اسلام را به امپراتورى روم بنماياند، جدّ بن قيس با وجود توان مالى و بدنى كافى از شركت در اين جنگ به بهانه واهى خوددارى كرد.
وقتى پيامبر اسلام (ص) به او پيشنهاد شركت در جنگ با روميان را داد، براى تراشيدن بهانه و عذر و يا به صورت تمسخر در پاسخ آن حضرت گفت: من به زنان علاقه زيادى دارم، وقتى زنان زيبا روى روم را ببينم نمى‌توانم خوددارى كنم و به فتنه دچار مى‌شوم. از شما مى‌خواهم كه مرا به اين فتنه دچار نسازيد و به من اجازه دهيد در شهر بمانم. سپس آيه زير درباره اونازل شد. «٣» «وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ ائْذَنْ لى وَ لاتَفْتَنىّ الا فى اْلفِتْنَةِ سَقَطُوا ...» «٤» و برخى از آنان كسى است كه مى‌گويد: به من اجازه بده (تا در پشت جبهه بمانم) و مرا به فتنه دچار مساز. آگاه باش كه خود در فتنه سقوط كردند.