«فراريان»، «فرار» به معناى گريختن. «فارّ» اسم فاعل به معناى گريزپاى و فرارى است. «١» فرق «فرار» با «تخلّف» اين است: كه كسى كه در جبهه حضور پيدا كرده و از مصاف با دشمن گريخته است، فرار بر او اطلاق مى‌شود برخلاف آن كسى كه وظيفه‌اش حضور در جبهه بوده و از همان ابتدا به جبهه نرفته است كه متخلّف ناميده مى‌شود.
همچنين تعبيرهاى ديگرى در قرآن آمده است، نظير: «اثَّاقَلْتُمْ الَى الْارْضِ» «٢» (زمينگير شديد!) و «ائْذَنْ لى‌» «٣» (به من اجازه بده تا پشت جبهه بمانم. اين نوع تعبيرها به گونه‌اى ديگر متخلّفين را مورد سرزنش قرار داده است.
كه در جاى خود مورد بحث و بررسى قرار مى‌گيرد.