کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٥٧ - دلایل حرمت غیری غناء

رواِیات، ظاهرتر از آن است که نِیازِی به اظهار داشته باشد.١

پاسخ اشکال

رواِیت ابوبصِیر در مقام استثناِی مجالس عروسِی و زنانه‌ همراه غناء است و نسبت به اِین مقدار، دلالت صرِیح دارد. جمع مِیان رواِیات به‌صورت حمل مطلق بر مقِیّد، از دِیدگاه همگان، مقبول و صحِیح است؛ بنابراِین وجهِی براِی دست برداشتن از ظهور رواِیت و استثناِی عروسِی وجود ندارد.

دلِیل دوم:٢ متعارف زمان صدور رواِیات

شاِیع در زمان ائمه؟عهم؟ و صدور رواِیات، غناِی لهوِی توسط کنِیزان آوازخوان و غِیرآن‌ها در مجالس فسق‌وفجور و شراب‌خوارِی همراه آلات لهوولعب و سخنان باطل و بِیهود بود که مردها و غِیرآن‌ها نِیز صداِیشان را مِی‌شنِیدند.٣

به عبارت دِیگر، استدلال اِین گروه از فقها بر حرمت غِیرِی غناء، مبتنِی بر توجّه به فرد غالب غناء در زمان صدور رواِیات است‌؛ ِیعنِی فرد راِیج غناء در زمان ائمّه؟عهم؟ با ساِیر محرّمات همراه بوده و پرسش راوِیان و پاسخ ائمّه؟عهم؟ نِیز بر محور همان مصادِیق موجود، شکل ‌گرفته است؛ بنابراِین احکام نِیز براِی همان موارد، تشرِیع شده است.

اشکالات دلِیل دوم

اشکال اول

مجالِی براِی اِین استدلال معتقدان به حرمت غِیرِی غناء در برخِی از رواِیات نِیست.

١ . كتاب المكاسب، ج١، صص١٥٢ و ١٥٣.

٢ . دلِیل براِی حرمت غِیرِی

٣ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٣٣.