کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٥١ - دلایل حرمت غیری غناء
حالتِی دوگانه دارد که در فرضِی حلال و در فرضِی حرام است. از همِین تعبِیر مِیتوان نتِیجه گرفت که غناء، مراتبِی دارد و در مرتبهاِی، ابزار معصِیت شده و حرام است. اِین همان مرتبهاِی است که انسان، دچار زوال ِیا تقلِیل عقل مِیشود که اِین مرحله، حرام است اما مراتب ضعِیفتر غناء که صرفاً فرح، شادِی و سرور پدِید مِیآورد، داخل در اصل اباحه بوده و حلال است.
رواِیت سوم: «أَبو بَصِيرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ عَنْ کسْبِ الْمُغَنِّيَاتِ؟ فَقَالَ: «الَّتِي يَدْخُلُ عَلَيْهَا الرِّجَالُ حَرَامٌ وَ الَّتِي تُدْعَى إِلَى الْأَعْرَاسِ لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّه؟عز؟: (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ...)».١
ابوبصير مىگويد: از امام صادق ٧ درباره درآمد زنان آوازخوان پرسِیدم. اما ٧ فرمود: آنهايى كه مردان در مجلسشان وارد مىشوند، حرام است اما آنهايى كه به مجالس عروسى دعوت مىشوند، اشكالِی ندارد. اِین تفسير سخن خداوند است که فرمود: «برخى از مردم، سخن بيهوده مىخرند تا با آن مردم را از راه خدا منحرف كنند».
محقّق سبزوارِی رحمه الله به اِین رواِیت بهعنوان مؤِیّد، استدلال کرده است.٢
شِیخ انصارِی رحمه الله در مقام تبِیِین رواِیت مِیگوِید: صرِیح رواِیت آن است که حرمت غناء، منوط به قصد آوازخوان از غناء است. اگر قصد او از غناء، برپاِیِی مجالس لهو و لغو باشد، حرام است اما بدون اِین قصد، حرام نِیست.٣
سند اِین رواِیت، صحِیح است و بر رجال سندش خدشهاِی نِیست. فقط درباره «علِی بن ابِیحمزه» بهدلِیل شبهه واقفِی بودنش، مناقشه شده اما بر اساس دِیدگاه صحِیح،
١ . وسائل الشيعة، ج١٧، صص١٢٠ـ ١٢١، ح١.
٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٣٣.
٣ . کتاب المکاسب، ج١، ص١٥٢.