کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٢٠٦ - ادلّه حرمت گوش کردن غناء
اللَّهُ عزّ و جلّ الرِّيَاحَ أَنْ تُحَرِّکهَا فَيَسْمَعُ مِنْهَا صَوْتاً لَمْ يَسْمَعْ مِثْلَهُ وَ مَنْ لَمْ يَتَنَزَّهْ عَنْهُ لَمْ يَسْمَعْهُ».١
امام رضا ٧ فرمود: در بهشت درختى است كه به فرمان خدا بادها آن را به حركت درمىآورد. هر كس در دنيا نفس خويش را از غناء پاک کند، از آن درخت آواِیِی مىشنود كه هرگز نظير آن را نشنيده است و هر كس از غناء دورى نكرده باشد، آن آوا را نمىشنود.
برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کردهاند.٢
اِین رواِیت بر حرمت گوش کردن غناء، دلالتِی ندارد؛ گرچه با حرمتِی که از ساِیر رواِیات باب مِیتوان به دست آورد نِیز منافاتِی ندارد، امّا خود رواِیت بهتنهاِیِی بر کراهت گوش کردن دلالت دارد؛ زِیرا اما ٧ فرمود: اگر شما در دنِیا به غناء گوش کنِید، نمِیتوانِید در بهشت از صداِی آن درخت، چِیزِی بشنوِید؛ ِیعنِی نفس غناء با ورود شخص به بهشت منافاتِی ندارد، بلکه تنها او را از موهبتِی مانند موسِیقِی آن درخت، محروم مِیکند.
رواِیت ِیازدهم: «الْحَسَن قَالَ: کنْتُ أُطِيلُ الْقُعُودَ فِي الْمَخْرَجِ لِأَسْمَعَ غِنَاءَ بَعْضِ الْجِيرَانِ قَالَ: فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّه ٧ فَقَالَ لِي: يَا حَسَنُ: (... إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ و الْفُؤادَ کلُّ أُولئِك کانَ عَنْهُ مَسْؤُلاً)،٣ السَّمْعُ وَ مَا وَعَى وَ الْبَصَرُ وَ مَا رَأَى وَ الْفُؤَادُ وَ مَا عُقِدَ عَلَيْهِ».٤
حسن از ياران امام صادق ٧ مىگويد: من نشستن در توالت را طولانِی مِیکردم تا صداى غناى برخى از همسايههاِیم را بشنوم. روزِی نزد امام صادق ٧ رفتم، اما ٧ به من فرمود: اى حسن! بىگمان گوش، چشم و دل، همه آنها بازخواست مِیشوند؛ گوش
١ . وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣١٧.
٢ . تفصِیل الشرِیعة (المکاسب المحرّمة)، ص١٧٢.
٣ . سوره اسراء، آِیه ٣٦.
٤ . تفسِیر العِیّاشي، ج٢، ص٢٩٢؛ وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣١١.