کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٧ - معنای لغوی غناء

معناِی لغوِی غناء

براِی واژه «غناء» در کتب لغت، معانِی ذِیل آمده است:

«الغناء ممدود في الصوت؛١ لإمتاعه النفس کإمتاع الغنِی»؛٢ غناء، کشِیدن صوت براِی بهره‌مند کردن نفس است، همان‌گونه که ثروتمند بودن، نفس را بهره‌مند مِی‌کند. «وأصله الإستغناء کأنّه ِیأتِی بصوت ِیَستَغنِِی بنفسه»؛٣ اصل غناء از استغناء به معناِی بِی‌نِیازِی است؛ مثل اِین‌که صداِیِی پدِید مِی‌آورد تا نفسش را بِی‌نِیاز و بهر‌مند کند.

«الغناءُ: الصَّوتُ»٤ غناء، همان صوت است.

ابن‌اثِیر در تعرِیف غناء مِی‌گوِید: «کلّ مَن رَفَعَ صَوتَهُ و وَالاهُ فَصَوتُهُ عند العَرَب غِناءٌ».٥ هر کسِی ‌که صوتش را بالا ببرد، صوت او نزد عرب، غناء است.

ابن‌منظور نِیز غناء را از مقوله «سَماع» دانسته؛ لذا مِی‌گوِید: «الغِناءُ مِن السَماع».٦

١ . کتاب العِین، ج٤، ص٤٥٠.

٢ . الفروق فِی اللغة، ص١٦٩.

٣ . المخصّص، ج١٥، ص١٣٧.

٤ . جمهرة اللغة، ج٢، ص٩٦٤؛ مصباح المنِیر، ص٤٥٥.

٥ . النهاِیة (في اللغة)، ج٣، ص٣٩١.

٦ . لسان العرب، ج١٥، ص١٣٦.