کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٥٢ - ادله دیدگاه اول

گنهكاران دورى كنيد؛ زيرا پس از من مردمانى مِی‌آيند كه قرآن را در گلو بچرخانند، مانند خوانندگى، نوحه‌خوانى و خواندن كشيشان كه از گلوى آن‌ها نگذرد (هِیچ عمقِی از مفاهِیم آن را درنمِی‌ِیابند و مقبول درگاه خداوند واقع نگردد). دل‌هاى ايشان وارونه و واژگون است و هر كس از آن‌ها خوشش بِیايد نيز دلش وارونه است.

اِین رواِیت، سند صحِیحِی دارد و مستند برخِی از فقها است.١

امام خمِینِی قدّس سرّه معتقد است: قرائت قرآن با الحان عرب، غِیر از الحان اهل فسق و کبائر و غِیر از ترجِیع با غناء است‌. قرّاء عرب‌زبان، قرآن را با صداِی زِیبا و الحان عربِی مِی‌خوانند که نه از سنخ تغنِّی است و نه از اصوات اهل فسوق.٢

بر اساس سخن امام خمِینِی قدّس سرّه از اِین رواِیت مِی‌توان فهمِید که قرآن را سه گونه مِی‌توان خواند: برخِی قرآن را به سبک‌ مجالس فسق و فجور مِی‌خوانند، برخِی ترجِیعِی در صداِی خود اِیجاد کرده و شِیوه‌اِی غناءگونه در خواندن قرآن دارند و برخِی نِیز به الحان عربِی مِی‌خوانند که امروزه نِیز در کشورهاِی اسلامِی چنِین صوت‌هاِیِی شنِیده مِی‌شود و دِیگران از همِین الحان عربِی در زِیباخوانِی قرآن بهره مِی‌گِیرند.

محقّق سبزوارِی رحمه الله نِیز مِی‌گوِید: اِین رواِیت، حاکم بر تمام ادلّه اِین باب است و براِی کسانِی که به جواز غناِی در قرآن معتقد هستند حجّتِی است تا از دِیدگاه خود برگردند.٣

رواِیت دوم: «فِي عُيُونِ الْأَخْبَارِ بِأَسَانِيدِهِ السَّابِقَةِ فِي إِسْبَاغِ الْوُضُوءِ عَنِ الرِّضَ ٧ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيّ ٧ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ يَقُول‌: أَخَافُ عَلَيْکمُ اسْتِخْفَافاً بِالدِّينِ وَ بَيْعَ الْحُکمِ

١ . المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٤١؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٦؛ تفصِیل الشرِیعة (المکاسب المحرّمة)، ص١٧٨؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٨.

٢ . المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٤١.

٣ . مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٦.