فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٧٤٨ - يادداشت توضيحى در اين تعريف از واژ&#١٧٢٨ دولت

برخوردار مى‌باشند.

تجاوز در روابط بين‌المللى مى‌تواند ابعاد گسترده‌اى داشته باشد كه در هر مورد، نوعى نقض امنيت بين‌المللى را به همراه دارد. تجاوز، ضد ارزشى است كه تجزيه پذيرنيست. زيرا ناامنى نشأت گرفته ازآن ممكن است ملتهايى غير از قربانى تجاوز را نيز دامنگير گردد، و زمينه را براى تجاوزهاى ديگر و گسترش ناامنى فراهم آورد و حتى خود متجاوز را نيز قربانى بگيرد.

بر اساس ماده ٥١ منشور ملل، توسل به زور براى دفاع از خود محدود به وقوع حمله مسلحانه شده است، اما به طور ضمنى حمله مسلحانه را به عنوان دفاع مشروع قبل از آنكه حمله‌اى صورت گرفته باشد، به بهانه پيشگيرى از حمله ممنوع شمرده است، ولى مشكل بزرگ آن است كه زمان وقوع حمله مسلحانه توسط شوراى امنيت اعلام مى‌شود و تا آن زمان ممكن است حوادث بسيارى اتفاق بيفتد كه تشخيص آغازگر و نهايتاًتعيين متجاوز را پيچيده و مشكل نمايد.

سر انجام سازمان ملل متحد، طى قطعنامه‌اى در سال ١٩٧٤ (م) تجاوز را پس از يك مقدمه كوتاه در زمينه نقش تعريف تجاوز در تقويت صلح و امنيت بين‌المللى كه از مقاصد اساسى ملل متحد مى‌باشد، و نيز تأكيد بر حل اختلافات از راه مسالمت آميز و اشاره به حساس بودن شرايط برخاسته از وجود انواع سلاحهاى داراى قدرت انهدام گسترده، و تأييد مجدد بر وظيفه دولتها در خوددارى از كاربرد زور و محروم كردن ملتها از حق تعيين سرنوشت، آزادى و استقلالشان، يا براى نقض تماميت ارضى و همچنين تأكيد برخوددارى دولتها از اشغال نظامى سرزمين دولت ديگر، چنين تعريف نمود:

ماده اول:

تجاوز عبارت است از كاربرد نيروى مسلح، توسط يك دولت عليه حاكميت، تماميت ارضى يا استقلال سياسى دولتى ديگر، يا كاربرد آن از ديگر راههاى مغاير با منشور ملل متحد، آن چنان كه در اين تعريف آمده است.

يادداشت توضيحى: در اين تعريف از واژه دولت

الف - بى توجه به مسائل شناسايى، يااينكه دولتى عضو ملل متحد است يا نه، بكاربرده شده است.