اما از ديدگاه نظريه انتخاب در حقيقت بايد بر شرايط مشروعيت حكومت فقيه جامع‌الشرايط شرط انتخاب شدن توسط مردم را افزود و ملاك اين شرط آن است كه مردم بايد به حكومت فقيه جامع‌الشرايط در عصر غيبت راضى باشند و رضايت الزاماً بايد به گونه‌اى احراز گردد و امروز احراز رضايت عمومى از طريق انتخابات كه همان بيعت است ميسر مى‌باشد.

مستند اين نظريه، نصوصى است كه رضايت مردم را در حكومت فقيه عادل لازم شمرده‌اند و بيعت راهى براى احراز رضايت عمومى است.

اين نظر از چند لحاظ قابل مناقشه است. اولاً ملازمه‌اى بين احراز رضايت مردم و بيعت وجود ندارد و اگر چنين ملازمه‌اى مى‌بود، امام (ع) به‌جاى كلمه «رضا» واژه «بيعت» را به كار مى‌برد.

براى كسانى كه با نصوص نقل‌شده از اهل بيت (ع) آشنايى دارند روشن است كه جز در مورد خلافت امام على (ع) و امام حسن مجتبى (ع) و وليعهدى امام رضا (ع) مسأله بيعت با امام يا فقيه به ميان نيامده است و اصولاً واژه بيعت از واژگان سياسى تشيع به شمار نمى‌رفته است.

تعبيراتى چون

«فليرضوا به حكماً» [١] ،

[٣] ">«رضا العامه»

[٢] ،

«ان رضوا»

٣،

«رضى الرعيه»

[٤] ، «رضا اهلها» [٥] ، «لاتؤثر احداً على رضاه» [٦] ، «امام ام قوماً و هم به راضون» [٧] ، «انما دعاكم الى الرضا من آل محمد» [٨] ،

«انما يستدل على الصالحين بما يجرى الله لهم على السن عباده»

[٩] ، «برضى الناس عنه» [١٠] «رضا المسلمين» [١١]

كه در احاديث و سيره امامان ديده مى‌شود و جملگى بيانگر اين حقيقت‌اند كه رضايت عمومى يكى از امارات و نشانه‌هاى رضاى خدا و شرط عدالت و ركن حكومت مى‌باشد. [١٢]

[١] . رك: وسائل الشيعه، ج ١٨، ص ٥٩ و كافى، ج ١، ص ١٧.

[٢] . نهج‌البلاغه، نامه ٥٣.

[٣] . همان.

[٤] . رك: همان.

[٥] . رك: وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ١٤٩.

[٦] . همان، ص ١٥٥.

[٧] . همان، ج ٥، ص ١٤٨.

[٨] . همان، ج ١١، ص ٣٦ و كافى، ج ١، ص ٣٦٦.

[٩] . نهج‌البلاغه، نامه ٥٣.

[١٠] . رك: كافى، ج ١، ص ١٣٥-١٤٩.

[١١] . رك: تاريخ طبرى، ج ٤، ص ٤٢٧.

[١٢] . هنگامى كه مردم مدينه پيشنهاد خلافت به على (ع) را دادند، امام (ع) پس از تأمل فرمودند: اگر بناست بيعت انجام گيرد بايد در مسجد و ملأ عام باشد. زيرا بيعت با شما نمى‌تواند مخفيانه و دور از انظار باشد